Archief

Archief (8)

Vrijwilligersprijs 2018

dinsdag, 13 March 2018 21:02 Written by

Stichting Vrienden van Het Cantonspark wint de Baarnse vrijwilligersprijs 2018 >> lees verder

In memoriam Huub van der Aa

woensdag, 17 May 2017 20:29 Written by

De voormalig voorzitter van de stichting Vrienden van het Cantonspark, Dr Huub van der Aa, is zondag 7 mei op 81-jarige leeftijd in Heemskerk overleden. Van der Aa was mycoloog (wetenschapper op het gebied van de fungi). In Baarn is hij vooral bekend vanwege zijn inzet voor het behoud van het Cantonspark. Op dinsdag 16 mei werd Huub van der Aa herdacht in Zalencentrum Het Brandpunt in Baarn waar familie, vele vrienden en ex-collega’s aanwezig waren. Aansluitend vond een korte crematieplechtigheid plaats in de aula van crematorium Den en Rust in Bilthoven.

HuubHuub van der Aa heeft onder andere in de periode 1994 t/m 2001 een maandelijkse rubriek geschreven in de Baarnsche Courant met de titel 'Deze week in het Cantonspark'. De toenmalige voorzitter schreef over actuele of wetenswaardige zaken in het Cantonspark. Huub van der Aa noemde zichzelf 'een eenvoudig Brabants jongetje'. Hij heeft vijftig jaar in Baarn gewoond. Zaterdag 30 april 2016 verhuisde hij naar Heemskerk, zodat hij dichter bij zijn dochter kwam te wonen. Huub van der Aa heeft ook zijn wereldberoemde collega Johanna Westerdijk nog ontmoet.

In april 2016 sprak deze krant met hem over Westerdijk. "Ik ben ook botanicus, net als Westerdijk. Toen zij hier in Baarn directeur was van het Centraal Bureau voor Schimmelcultures, heb ik haar wel ontmoet. Zij maakte grote indruk op mij. Zij had toen al een grote staat van dienst. Ze was ook directeur van de stichting Willie Commelin Scholten (WCS), genoemd naar een biologiestudent die jong is overleden", legde Van der Aa een jaar geleden uit. "Westerdijk speelt in veel zaken een rol. Ze was een uitzonderlijke dame die veel heeft gedaan voor de emancipatie van vrouwen en ook in de academische wereld. Toen ik nog student was, had zij al een reputatie in de Amsterdamse biologenwereld. Ik studeerde en woonde in Utrecht. 's Avonds ging ik wel naar Baarn naar het laboratorium. Daar heb ik haar ook ontmoet. Ik wist wie zij was en was erg door haar geïmponeerd", aldus Van der Aa, die aangaf nooit met haar te hebben samengewerkt. "Als student deed ik wel bepaalde onderzoeken in Baarn. Dan ik ging ik elke dag naar het instituut hier in Baarn. In het Cantonspark heb ik twee tentamens voorbereid. Ik liep dan via de Javalaan naar het Cantonspark. Het Cantonspark was één van de weinige botanische tuinen, toen nog eigendom van de Utrechtse universiteit", aldus de wetenschapper die ruim zeshonderd publicaties op wetenschappelijk gebied op zijn naam heeft staan. Huub van der Aa schreef ook een bijdrage over Johanna Westerdijk voor het boek Utrechtse biografieën: het Eemland 1; levensbeschrijvingen van bekende en onbekende mensen uit het Eemland. Cantonspark "

Ik heb hem twee maanden geleden nog gesproken", meldt Marianne Boot. Zij was secretaris van de stichting Vrienden van het Cantonspark toen Van der Aa voorzitter was. "Het was een hele bijzondere, bevlogen man. Toen de universiteit wegging uit het park en de gemeente Baarn het Cantonspark voor een gulden kreeg, is er vanuit de buurtbewoners een comité opgericht. Dat was begin jaren negentig. Huub van der Aa en mevrouw Sternenberg waren de initiators. Dankzij de onvermoeibare inzet van Huub is het park behouden gebleven in de huidige staat. Hij probeerde iedereen er van te doordringen wat voor bijzondere tuin het is. Toen de hortus Baarn verliet, wist niet iedereen van de bijzondere collectie die achterbleef, dat besef wilde hij laten doordringen. Van der Aa zette zich dag en nacht in voor de stichting. Niet alleen op wetenschappelijk niveau, ook lobbyde hij bij de gemeente. Het was een voorrecht met hem samen te werken in het stichtingsbestuur", aldus Marianne Boot. Volgens mevrouw Boot maakte Huub van der Aa ook prachtige foto's, hield hij lezingen en schreef hij veel artikelen. "Hij trok ook aan de bel bij de gemeente als relschoppers of vernielers aan het park zaten. Het is geweldig dat we in Baarn die mooie park mogen hebben. Dat mogen we soms wel eens meer waarderen." Angelique Bosch van Drakestein volgde Huub van der Aa in 2006 op als voorzitter van de stichting Vrienden van het Cantonspark. "Maar daarna bleef hij betrokken. Tot 1 januari 2014 is hij nog vicevoorzitter gebleven. Ik heb van hem geleerd met de politiek om te gaan. Ik wilde altijd snel duidelijkheid en ging recht door zee. Hij leerde mij compromissen zoeken, voorzichtiger te formuleren en vooral geduld te hebben. Voor het Cantonspark is hij niet de enige die veel heeft gedaan, maar hij was wel één van degenen die het voortouw nam. Hij zorgde er ook voor dat het Cantonspark serieus werd genomen door de politiek. Hij was vaak op het gemeentehuis te vinden. Hij schreef gemakkelijk en veel, dat vond hij ook leuk. Op het gemeentehuis weten ze nu wel van het bestaan van het Cantonspark. Dat is prettig. Het was een gezellige man die wel van een biertje hield en lang en veel kon praten. Ik ging vaak met hem lunchen en altijd had hij veel verhalen". "Hij was een intellectuele man di erg veel wist. Huub schreef ook elke dag wel een gedicht, soms beperkt tot een klein krabbeltje. Dat was belangrijk voor hem. In zijn jonge jaren was hij fervent voetballer en wielrenner. Ik zal hem zeker gaan missen. Door zijn verhuizing naar Heemstede sprak ik Huub het afgelopen jaar helaas wel minder. Hij was een lieve man die altijd bereid was je te helpen. Nog jaren na zijn pensioen bij de Universiteit Utrecht wisten mensen die vragen hadden over paddenstoelen hem te vinden. Want paddenstoelen, gallen en afwijkingen aan planten hadden zijn bijzondere interesse." Huub van der Aa is, vanwege zijn inzet voor het Cantonspark, in 2014 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Dit artikel verscheen in de Baarnsche Courant en is geschreven door Christine Schut. De tekst is enigszins aangepast door Rob Samson.

Johanna Westerdijk 100 jaar hoogleraar

donderdag, 29 December 2016 12:10 Written by

Johanna Westerdijk 100 jaar hoogleraar

Op 10 februari 2017 is het 100 jaar geleden dat de eerste vrouwelijke hoogleraar in Nederland werd benoemd aan de Universiteit Utrecht: Johanna Westerdijk. Ze was hoogleraar in de fytopathologie (plantenziektekunde) en ook directeur van het Centraalbureau voor Schimmelcultures.

Naast haar directeurschap van het ‘Willie Commelin Scholten’ laboratorium (WCS) in Amsterdam zou Johanan Westerdijk op 10 februari 1917 de eerste Nederlandse vrouw zijn, die professor werd aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Op 10 februari 2017 is het 100 jaar geleden dat de eerste vrouwelijke hoogleraar in Nederland werd benoemd. Ze bezette de leerstoel in de fytopathologie (plantenziektekunde) en was tevens directeur van het wereldberoemde Centraalbureau voor Schimmelcultures (CBS). Het laboratorium in Amsterdam kreeg te kampen met ruimtegebrek. Het Cantonspark, met indertijd de grootste tropische kas van Nederland, was in 1920 in het bezit gekomen van de Utrechtse Universiteit. Westerdijk zag de mogelijkheden en vertrok naar Baarn. WCS en CBS verhuisden mee. Villa Java werd haar uitvalsbasis.In het Cantonspark gebruikte zij een speciale tuin waar de experimenten werden uitgevoerd.

Johanna Westerdijk (1883-1961) hield op 10 januari 1917 om 14:00 uur haar oratie ter gelegenheid van haar benoeming tot buitengewoon hoogleraar in de plantenziektekunde aan de Universiteit Utrecht. Die benoeming was een mijlpaal, aangezien zij daarmee de eerste vrouwelijke hoogleraar in Nederland werd. Het ging niet onopgemerkt voorbij. In landelijke dagbladen werd er aandacht aan besteed en op de voorpagina van destijds populaire familietijdschriften als ‘De Prins’, ‘Wereldkroniek’ en ‘Panorama’ prijkte een paginagrote foto van haar in haar werkkamer. ’s Avonds bracht een stoet meisjesstudenten een serenade aan de kersverse ‘hooglerares’ (!), die veel belangstelling trok. Het was de eerste optocht van studentes in Utrecht. Later, in 1930, werd haar ook aan de Universiteit van Amsterdam een buitengewoon hoogleraarschap verleend.

Johanna Westerdijk werd in 1906, op 23-jarige leeftijd, directeur van het Phytopathologisch Laboratorium ‘Willie Commelin Scholten’ in Amsterdam als opvolger van Jan Ritzema Bos, ze behield deze functie tot in 1952. Westerdijk kreeg in 1907 de leiding over de schimmelcollectie van het Centraal Bureau voor Schimmel-cultures (CBS), in 1903 opgericht door de botanicus professor Frits (F.A.F.C.) Went (1863-1935). Dit Centraal Bureau werd ondergebracht in het Laboratorium ‘Willie Commelin Scholten’, dat 2 februari 1921 naar Baarn verhuisde, waar Westerdijk het nog tweemaal uitbreidde aan de Javalaan 4/Oosterstraat 1. De schimmelcollectie groeide onder haar leiding van circa 80 tot 11.000 soorten, de grootste collectie ter wereld. Ze bleef tot in 1958 aan als directeur van het Centraal Bureau.

Naast haar directeurschap van het ‘Willie Commelin Scholten’ laboratorium (WCS) zou Westerdijk in 1917 de eerste Nederlandse vrouw zijn die professor werd; in de fytopathologie aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Het laboratorium in Amsterdam kreeg te kampen met ruimtegebrek. Het Cantonspark, met de grootste tropische kas van Nederland, was in 1920 in het bezit gekomen van de Utrechtse Universiteit. Westerdijk zag de mogelijkheden en vertrok naar Baarn. WCS en CBS verhuisden mee. Villa Java werd haar uitvalsbasis. Medewerkers en studenten werden ‘Javanen’ genoemd. Er werden veel feesten gehouden in Villa Java. ‘Werken en feesten vormt schoone geesten’ was Westerdijks lijfspreuk. Villa Java werd centrum van de universitaire plantenziektekunde. In de oorlogsjaren probeerden Westerdijk en haar medewerkers zoveel mogelijk door te werken en de schimmelcollectie in stand te houden. Johanna Westerdijk blijft strikt neutraal tijdens de oorlog. Welke vooropleiding, geslacht, geloof, huidskleur of politieke overtuiging een student heeft, deed er volgens haar niet toe. Dat principe paste ze ook toe tijdens de oorlogsjaren.

In 1952 neemt Johanna Westerdijk afscheid van de universiteit en het directoraat van het laboratorium. In 1959 neemt ze ook afscheid van het CBS. Ze overlijdt in 1961 in haar woning in Villa Java. Bij haar overlijden was Johanna Westerdijk onder andere Officier in de Orde van Oranje Nassau, Ridder in de orde van de Nederlandse Leeuw, Ridder in de Orde van Santiago da Espada en Lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.

Op 24 juni 2017 organiseerde de Stichting  organiseerde de Westerdijkdag ter viering van het ‘Westerdijkjaar - 100 jaar vrouwelijke hoogleraren” . Johanna Westerdijk (1883-1961) was de eerste vrouwelijke hoogleraar van Nederland. Voor het programma en de sprekers klik hier.

Angelique Bosch van Drakestein,
met dank aan Christine Schut (BC)

Ontdek hier meer over Johanna Westerdijk

in deze Youtube filmpjes

  Youtubewesterdijk1a    Youtubewesterdijk2a

Opening van de expositie 100 jaar Cantonspark

vrijdag, 19 February 2016 21:01 Written by

web2

Op 19 februari 2016 werd door de burgemeester van Baarn, Jhr.Mark Röell, de expositie in de Wintertuin geopend. Deze opening werd bijgewoond door vele gasten en donateurs.

De expositie wordt gesponsord door: Stichting Vrienden van het Cantonspark | De gemeente Baarn | StickersOp muurstickers Soest | Cafe bar de Kolkrijst Hoogland | Theater de Speeldoos Baarn | Kwekerij Groeneveld Baarn | Kwekerij Dependens Bennekom

Foto impressies

 

Wollemia nobilis

woensdag, 13 January 2016 13:30 Written by

Wollemia den

wollemi2Tijdens de botanische fair, die ter gelegenheid van het 100 jarig bestaan van het Cantonspark werd gehouden, werd door de voorzitter van de Stichting Vrienden van het Cantonspark een exemplaar van de Wollemia den aangeboden aan de Baarnsche wethouder Jan Baerends. Deze plant werd gekozen, omdat het een unieke en zeer aparte botanische soort is.

De boom werd in september 1994 door de botanist David Noble ontdekt tijdens een trektocht in Australie. In een kloof in het Wollemi National Park in Nieuw-Zuid-Wales, 150 km ten noordwesten van Sydney, trof hij enkele opvallende bomen aan die hij niet kon thuisbrengen. Noble liet de plant aan verschillende Australische wetenschappers zien, maar zij konden de soort niet identificeren. Samen kwamen ze uiteindelijk tot de conclusie, dat het om een nieuwe plantensoort moest gaan binnen de slangendenfamilie (Araucariaceae). Binnen de Slangendenfamilie worden naast Wollemia de geslachten Araucaria en Agathis onderscheiden. Wollemia vertoont kenmerken van beide geslachten, maar heeft ook kenmerken die uniek zijn voor deze plant. Een nieuwe geslacht Wollemia werd voorgesteld met de offciele botanische naam Wollemia nobilis W.G. Jones, K.D. Hill & J.M. Allen. In het Engels wordt deze boom de Wollemia pine (den) genoemd. Om de Wollemia's te beschermen tegen ziektes en verzamelaars wordt hun precieze locatie binnen het Wollemi National Park strikt geheimgehouden om de menselijke activiteit in hun leefgebied tot het minimum te beperken. De locatie is alleen bekend bij een beperkt aantal onderzoekers.

In haar natuurlijke habitat is Wollemia nobilis is een groenblijvende, eenhuizige boom, die 40 meter hoog kan worden. De doorsnede van de stam kan 1,2 m bedragen. Kenmerkend is dat de schors bij oudere bomen donkerbruin en knobbelig is en dat de boom gewoonlijk meerdere stammen heeft. Horizontale takken groeien ongeveer acht jaar en dan vormt er zich een vrouwelijke of mannelijke kegel aan het einde van de tak. Als deze kegel eenmaal volgroeid is of de kegel reeds van de boom gevallen is, sterft de tak af en wordt deze vervangen door een nieuwe die vanaf de stam groeit. De vrouwelijke kegels zijn bolvormig en worden ongeveer 12 cm lang en 10 cm breed. Mannelijke kegels worden ongeveer 10 cm lang en 2 cm breed, en zijn langgerekt. Wollemia nobilis kan zich dus geslachtelijk of vegetatief (door meerdere stammen te vormen) voortplanten. De bladeren zijn plat, 3-8 cm lang en 2-5 mm breed.

Paleobotanische analyses wezen uit dat het stuifmeel van Wollemia nobilis nauwelijks te onderscheiden is van fossiel stuifmeel uit het geslacht Dillwynites. Dit geslacht is bekend vanaf het late Krijt (circa 91 miljoen jaar geleden).[2] Fossiele sporen van dit geslacht zijn gevonden in Oost-Australië (circa 91 miljoen jaar oud) en in Nieuw-Zeeland (circa 70 miljoen jaar oud). Tot dan dacht men dat de verder onbekende soort die dit stuifmeel voortbracht, was uitgestorven. Nu bleek dit dus een nauwe verwant van Wollemia nobilis te zijn. De recentste fossielen van Dillwynites zijn 2 miljoen jaar oud. Door de fossiele vondsten van het geslacht Dillwynites kan men dus stellen dat Wollemia-achtige planten al 91 miljoen jaar of zelfs langer bestaan. Wollemia nobilis is de laatste vertegenwoordiger van deze groep en wordt daarom een levend fossiel of een relict genoemd. De familie Araucariaceae waar Wollemia nobilis toe behoort, bestaat zelfs al 200 miljoen jaar.

In het wild groeien er ongeveer veertig volwassen exemplaren en een tweehonderdtal jongere bomen op drie dicht bijeen liggende plaatsen. Om Wollemia te behoeden voor uitsterven en de populaties in het wild te beschermen werd het "Wollemi Pine Recovery Plan" opgesteld door de Royal Botanic Gardens in Sydney en de New South Wales National Parks and Wildlife Service. De beste methode om de boom voor uitsterven te behoeden was om Wollemia wereldwijd beschikbaar maken voor het grote publiek.

Wollemi1De plant blijkt onder de juiste omstandigheden vrij gemakkelijk te stekken en een groot percentage van de stekken schieten ook wortel. Er werd door Wollemi Australia een programma opgezet om Wollemia op grote schaal te kweken en de gekweekte exemplaren te verkopen. Uiteindelijk kwam Wollemia op 1 april 2006 in Australië beschikbaar voor het grote publiek. Sinds juni 2005 is in de Nationale Plantentuin van België te Meise het eerste exemplaar in de Lage Landen te bewonderen. Stekken zijn sinds 1 juni 2006 worden in België en Nederland te koop aangeboden. Het Arboretum Kalmthout en de Hortus Botanicus Amsterdam kregen als enigen de licentie voor de verkoop. Ook de Hortus Botanicus Lovaniensis en de Plantentuin Universiteit Gent hebben er een in hun bezit.

Op de website van the Wollemi Pine http://netherlands.wollemipine.com/news/dutch_launch.php) staat een lijst van 16 tuinen en parken waar de den nu geplant is. We zijn erg blij dat deze zeldzame en fossiele boom nu ook in Baarn staat en hopen dat binnen een paar jaren een behoorlijk exemplaar te bezichtigen is.

Botanische Fair verslag

Voor de foto impressies klik hier.

De ingang aan de Faas Eliaslaan viel niet te missen. Een mooie “flap” boven het hek over de volle breedte met ‘100 jaar Cantonspark’ en de prachtige, uit China geïmporteerde lampions opgehangen tussen de Ierse taxussen, gaven duidelijk de route aan. Meteen bij de ingang de infostand van de Vrienden, waar een gratis Nieuwsbrief met informatie over de stands etc. kon worden opgehaald, flesjes water met het opgepimpte logo en/of een paraplu konden worden gekocht. Al vroeg kwamen de eerste belangstellenden binnen lopen.

De standhouders, in de vorige Nieuwsbrief uitgebreid vermeld, stonden mooi verdeeld onder de bomen, de kindertent vlakbij de vijver waar de mannen van De Groene Inval proefjes met o.a. water deden. Zowel de schmink, als knutsel- en kleur activiteiten voor de kinderen vonden gretig aftrek. De geplande officiële opening door de voorzitter was om 11 uur in de Wintertuin. Ondanks een versterker was de akoestiek slecht en mede vanwege de warmte werden de overige activiteiten, zoals koken met bloemen door Daan de Jong en de demonstratie bloemschikken door twee dames van het Wellantcollege naar buiten verplaatst. Ook Cor Laurens, de man van de Nationale Collectie Passiflora, zocht zijn toevlucht aan een onopvallend tafeltje in de schaduw naast de Wintertuin. Op zich was het jammer dat in de werkelijk spic en span schoongemaakte Wintertuin eigenlijk geen activiteiten konden plaats vinden.

De vrijwilligers en de bestuursleden droegen frisgroene poloshirts met een wit logo en waren op afstand meteen te herkennen. De vrijwilligers liepen zich de benen uit het lijf om bij de standhouders water te brengen, bonnen op te halen voor de lunches, verrichtten de hele dag hand en spandiensten. Zij hebben de nodige kilometers afgelegd en aan het eind ook nog helpen opruimen. Overigens was er geen afval achter gelaten door de bezoekers, maar keurig alles in de afvalbakken gedeponeerd. Een groot verschil met de happenings in de Pekingtuin. De Stichting kreeg hiervoor een compliment van de gemeente. Jammer genoeg was Boot koffie ‘s middags pas operationeel. De standhouders zijn goed voorzien door de “koffiedames”, ook zij hebben de nodige afstanden overbrugd en hier en daar ook nog mensen op het terras van koffie voorzien.

De diverse standhouders hadden veel werk gemaakt van hun uitstalling. Het was weliswaar een kleine maar gespecialiseerde en gezellige kwalitatief goede plantenmarkt. De Tuin in Vier Seizoenen, Groei en Bloei, De Vrienden van het Gooi waren ook vertegenwoordigd. Bijzonder was de aanwezigheid van de Bonsai vereniging Midden Nederland, vooral omdat de echtgenoot Arihato van Urja Niet-Graafland nog maar zo kort geleden overleden was. Geëxposeerd werd in het Tennishuisje door Urja. Arihato was nationaal en internationaal actief op het terrein van Bonsai, in zijn tuin had hij een prachtige collectie waarvan nu een deel te zien was in het Tennishuisje, een hommage aan haar man. Tegenover het Tennishuisje stond de tent van Bonsai Midden Nederland, met heel veel informatie.

2015 07 04 13 49 25 De dames van het bloemschikken hebben prachtige creaties gemaakt, later konden ook boeketjes gekocht worden. De demonstratie en de wijnproeverij van wijndomein De Vier Ambachten trok veel belangstellenden en kopers. Het aardbeienijs van Mink-7 viel erg in de smaak evenals de aardbeien die te koop waren. Bij LaLotta waren de broodjes en pizza’s niet aan te slepen.

Om vier uur vond de aanbieding van de Wollemi pine plaats door de voorzitter Angelique Bosch van Drakestein. Onder toeziend oog van velen heeft Jan Baerends de boom geplant. Er is geen jenever bij gegoten zoals vroeger bij de Pulleboom (die was na een half jaar dood en werd vervangen door de Tamme kastanje).

Jan Baerends kreeg ter plekke een schilderij aangeboden van een exposante die haar schilderijen had uitgestald bij het muurtje bij de Wintertuin. In de schaduw, op het terras, was ook Harry van Lit , de trouwste fan van de Vrienden te vinden met zijn aquarellen van het Cantonspark. In plaats van de rondleidingen, daarvoor was het veel te warm, had Cor de Vries aan de belangrijkste bomen een handgeschreven oranje papier opgehangen met informatie over herkomst, gebruik etc. Iets wat erg gewaardeerd is.

De verkoop van paraplus liep niet echt, wel gebruikte iemand hem als parasol. De hele dag bleef het doorlopen, gezellig druk ondanks de warmte en de proloog. Veel waardering voor de organisatie van de fair is geuit door bezoekers en standhouders. De ouderenbusjes die pendelden tussen station, Faas Eliaslaan, Sportpark en de Drie Eiken hadden weinig te doen, de meeste bezoekers kwamen op de fiets. Al met al kan teruggezien worden op een zeer geslaagde dag, dankzij de publicaties in de media, de borden langs de invalwegen, de wijd en zijd verspreide flyers en niet in het minst door de onverwoestbare ijver van het hele team met de vrijwilligers dat tot in de kleinste details alles geregeld had.

Rest nog de uitgestelde expositie, eerst niet, toen wel in de Wintertuin. De voorbereiding is wat gewijzigd waardoor meer tijd nodig is. De planning is van 19 februari tot en met 20 maart 2016. Zodra hiervoor toestemming is van de verantwoordelijke wethouder berichten wij hierover. Alvast een dringende vraag: Heeft u indertijd of kortgeleden trouwfoto’s in de Wintertuin of in het park gemaakt en bent u bereid kopieën af te staan voor de expositie? Wilt u dan zo vriendelijk zijn contact op te nemen met het secretariaat: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. Ook als foto’s eerst gescand moeten worden kunt u zich bij het secretariaat melden.

Greet de Lange

Ter gelegenheid van het 100 jarig bestaan werd op 4 juli 2015 door de Stichting Vrienden van het Cantonspark een botanische fair gehouden. Op deze dag werden de bezoekers in contact gebracht met de unieke botanische wereld en de geschiedenis, het heden en de toekomst van het Cantonspark. Voor een verslag van deze dag lees verder hier →